اولین چادر نمازی بود که هدیه می گرفتم، در اولین نمازی که باهاش می خوندم، وسط نماز، باد بردش. به همین راحتی!

 مانتوم کامل بود ولی جوراب نداشتم، دست و صورتم هم پوشیده نبود.(در هنگام نماز، پوشیده بودن دستها و پاها تا مچ، و صورت-تقریبا به اندازه ای که در وضو شسته می شود-برای خانمها لازم نیست. هرچند خوب است پاها پوشانیده شود.) 

می دونستم همینطور هم میشه نماز خوند. نماز رو ادامه دادم.

فاطمه (یکی از دوستام) مادرم رو آورد و سرم کرد. راحت شدم. اینطوری سنگین تر بودم.

محفوظ بودن زن، برای سلامتی آش مفیدتر است و زیبایی او را با دوامتر میکند.

خزائن همان گونه که گرسنه را دوستدار غذا، و تشنه را

 دوستدار آب گردانیده،

نماز را محبوب من ساخته است.

گرسنه بعد از خوردن سیر است و بعد از نوشیدن سیراب، 

و من از نماز سیر نمی شوم.

• پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله، دو رکعت قصه،ص۱۱

  عصر روز عاشورا بود. از صبح، علم هجده تیغه را از این مسجد به آن مسجد کشیده بود. حالا این علم ها از کجا وارد دین و عزاداری ما شده، خدا میداند. بگذریم. خیلی خسته شده بود، و حال نماز خواندن نداشت. میگفت:(از صبح تا حالا ثواب کردیم بسه، امروز بی خیال نماز.)

هیچ کس جرات امر و نهی اش را نداشت. رفتم جلوش ایستادم و گفتم:(ببین آقا رحیم، می   خواستم بگم آقات امام حسین با اون همه مصیبت، نماز ظهر عاشوراش ترک نشد.)

  با انگشت هاش سبیلش رو چرخی داد و آب دهانش رو قورت داد. ادامه دادم:( خوب شما هم باید در هر شرایطی نمازت را بخونی).دستش گذاشت روی شانه ام، چشمهایم را بستم و گفت:( جوجه ای! ولی مات بیشتر از من کار میکنه).

• همان،ص۱۴

یه مقدار برام عجیب بود، امام، توی صحبت هاشون، به کسی که خدای نکرده، زنا کرده باشه کافر نمی گفتند، ولی به کسی که نماز نمی خونه کافر نمی گفتند، ولی به کسی که نماز نمی خونه کافر می گفتند. 

یه روز سوال کردم، امام صادق علیه السلام فرمود:چون زناکار یا شبیه اون، به خاطر غلبه شهوتش اون گناه رو انجام می ده، ولی کسی که نماز رو ترک میکنه، فقط به خاطر سبک شمردن نماز وبی اهمیتی، اون رو ترک میکنه.

• همان، ص۱۸

• طلبه را باید از اول درس خواندن وادار کرد به این که فکر کند. معروف بود می گفتند‌:(بدان،ایدک الله)- چرا گفت بدان و نگفت بخوان؟- منظور این است که اولا حس سوال پردازی را در طلبه زنده کند، بعد هم به او تفهیم کند که خواندن مراد نیست، دانستن مراد است. این بایستی برای برنامه ریزان ما واقعا به صورت یک دستور العمل جامع باشد.
• در دیدار جمعی از اساتید و فضلا و طلاب نخبه ی حوزه علمیه قم.۲آبان ۸۹